Ik stond vanmorgen onder de douche en vond het de hoogste tijd voor een onvervalst stukje egopijperij. Want laten we eerlijk zijn, ik heb dat verdiend. “Hoe zal ik dat dan doen? Hoe zet ik dat dan neer?” Dat denk ik dan altijd gelijk. En 1 van mijn favoriete momenten uit 1 van mijn favoriete boeken besprong me alsof die in een hinderlaag op een kans had liggen wachten: "de lof van de lofwaardigen gaat de hoogste beloning te boven". En zo is het. Dus ziehier dan een lekker kort lijstje, want zoveel lofwaardige mensen ken ik nou ook weer niet.

Tadaaa:

• Jij bent waarschijnlijk de meest sociaalvaardige larper die ik ooit heb gekend.
• Maar heb je dan echt niet door hoeveel mensen door jou cool gevonden willen worden?
• Wat briljant mooi geschreven!
• Keurig, J.
• Je bent een grote jongen, lief. In wording.

Ik deed zondag 29 augustus voor de laatste keer de deur van Eefs huis achter me dicht.

Een nieuw tijdperk mocht zich wat mij betreft aandienen.

Een tijdperk dat begon met een nieuw huis. Mijn huis. Eindelijk mijn eigen huis. Waar alle spullen die ik in de loop der jaren bij elkaar vergaarde dat weekend allemaal in 1 hele grote berg midden in mijn huiskamer stonden. Een nieuw tijdperk dus dat gelijk al goed begon: met totale chaos. Stel je je eigen huis voor met al jouw spullen erin. Ook die op zolder en ook al die troep in de berging of in de schuur of weet ik veel waar je je meuk bewaart. Gewoon AL je spullen. En stel je dat vervolgens allemaal opgestapeld voor. Lekker compact bij elkaar. En zo extreem efficiënt als maar kan. Qua ruimte. Dus zonder ook maar enige efficiëntie qua wat-hoort-waar. Alles zat dwars door elkaar heen. Bloody hell…

Het heeft me tot gisteren gekost om de laatste van de 56 bananendozen uit te pakken! Chaos dus met een hoofdletter C.

Maar laten we eerlijk zijn, had ik het ooit anders willen hebben?

No fucking way.

Ha!

Voorwaar!

PS: Sarah, Willem, Boudewijn, Yvonne, Ewoud, Joris, Rob, Theo, Chris, Jurjen, Tim, Orlando, Natalie, Belinda, Iris, Tommie, Nigel, Mike, John, Robbie, Mirjam, Viv, Joke, Jaap, Bram, Stefan, Winfried, Ab, Robert, Linda, Bas, Sam, Raaf, Eef, ik ben jullie dankbaar. Meer dan ik met de mooiste proza zou kunnen uitdrukken.

Want sterk als de dood is de liefde.

Nou ben ik niet echt een gelovig mens. Geloof ik. Hoewel ik ergens diep van binnen eigenlijk dat moment wel een beetje vrees waarop ik voor die poort sta. Jeweetwel, die ene die uit de wolken oprijst met van die wijdse groene velden erachter. Die ene waarbij je je moet verantwoorden voordat je erdoor mag. Als je al mag. Ik denk dat ik met een verdomd goed verhaal moet komen als ik aan de beurt ben.

Maar ik geloof stellig en waarachtig dat Wat Het Ook Is Dat Dit Universum Doet Bewegen alles in het werk had gesteld om ervoor te zorgen dat ik op dat moment juist dat ene rolletje papier uit die hele doos vol rolletjes papier trok. Juist die ene was op dat moment voor mij. Dat geloof ik.

Sterk als de dood. Sterk als de liefde. Sterk als jij, Eefie.

Ik ben op Bea.

Ik was al heel erg op haar vanaf het moment dat ik haar met tranen langs haar wangen over de puinhopen van de Bijlmerramp zag lopen. Maar gisteravond voelde ik, tot mijn eigen niet aflatende verbazing, mijn hart waarachtig een beetje zwellen van trots toen ik de koningin vlak na het incident weer vooraan bij de herdenking op de Dam zag staan. Met haar kin fier omhoog. En er prikte iets in mijn ogen toen ik zag hoe ze het Wilhelmus meezong.

Gek is dat toch.

Maar goed. Ik vind vogelgezang ‘s morgensvroeg dus waarachtig goddelijk om mee wakker te worden he? Dat ten eerste. Van echte zangvogels dus. Niet zo’n digitaal geluidje uit een telefoonwekker, hoewel dat ook best geinig is, maar dat terzijde. En ik HOU van die beesten als me dat overkomt. Echt.

Maar de laatste weken! Zit er in een boom! Naast mijn slaapkamerraam! Zo’n bloody, vervloekte kwetteraar!

Zo eentje die dus niet heel mooi van fliereflieterdefluurefliet doet! Zo eentje die dus wél heel kontlelijk van kwet-KWET! kwet-KWET! kwet-KWET! doet… En de afgelopen 3 ochtenden maakte dat kreng me met die herrie wakker. Héél vroeg…

Dat vind ik dus kut.

It makes me wanna shoot it. Sorry Marianne Tiemen, ik ben op u. Heus waar, maar naar de hel met verantwoord omgaan met dieren. I just wanna shoot it!!! Met zo’n hele grote revolver.

En dus is het nodig om eerst:

1.
Allerlei andere Heel Belangrijke Dingen met mijn huisgenoot te bespreken.

2.
Mijn huisgenoot te helpen met bananendozen vol boeken naar de zolder tillen.

3.
Mijn huisgenoot te helpen met opnieuw indelen van de zolder.

4.
Tussendoor uitgebreid te genieten van de kleine dingen van het leven (zoals koffie & sigaretten).

5.
Een half uur lang te kicken op allerlei retecoole filmtrailers*.

6.
Een heel klein ieniemienie beetje tijd te besteden aan een heel klein ieniemienie berichtje op mijn (retecoole) weblog.

7.
Een half uur lang heel serieus te twijfelen of je al dit bovenstaande nou uitstelgedrag moet noemen, of juist een mentale voorbereiding op een kutklus. Ik denk allebei, want ik kan niet kiezen.

Want laten we eerlijk zijn. Als je een kutklus kunt uitstellen, moet je dat zeker doen. Toch?

En dit moet je gewoon 3x (minstens!) achter elkaar zien, want ookal is Heath al een tijdje hartstikke dood, Terry Gilliam, die ik nog steeds vanuit de grond van mijn hart dankbaar ben voor Monty Python and the Holy Grail en Brazil, kan er nog steeds een verdomd interessante film mee maken:

*) En mocht je die site ooit nog eens willen bezoeken door op goed geluk iets in te tikken in een browser, vergeet dan vooral niet dat het niet niet NIET traileraddicts is, maar traileraddict. Want anders krijg je dit. En dat is natuurlijk altijd even schrikken he? Als je iets heel anders verwacht ten minste.

En ik moest de hele dag huilen.

"Gefeliciteerd, Jeroen."
"Dankjewel, Jeroen."
"Hoe voelt dat nou om 40 te zijn?"
"Kan ik net zo goed aan jou vragen."
"Heheh… Ja inderdaad."
"Dus?"
"Nou gewoon eigenlijk."
"Ja he?"
"Net als gisteren."
"Precies, net als elke andere dag."
"Ja, maar dan dat je jarig bent. Dat is het enige."
"De allereerste dag waarop je 40 bent."
"Maar nog altijd gewoon dinsdag."
"Exact."
"Nou, slaap lekker. Fijne verjaardag morgen."
"Jij ook, slaap jarig. Tot morgen."